Toyota C-HR już w fazie prototypowej demonstrowanej podczas salonów samochodowych stała się hitem designu w kategorii crossoverów. Mimo obaw, że w wydaniu seryjnym straci właściwości uwodzicielskie, tak się nie stało. Zachowała agresywny charakter i zapewne był on jednym z jej atutów – podobnie jak i oferowana hybryda. Sporo wniosła również druga generacja C-HR będąca głębokim restylingiem, który wniósł twarz bardziej zgraną z pozostałymi modelami Toyoty, szerszą gamę hybryd, napęd eAWD .
Zgodnie z tendencją światową, na początku bieżącego sezonu gamę modeli C-HR rozszerzono o model o napędzie czysto elektrycznym. Ponieważ już wcześniej pojawiła się wersja Sport, to teraz wprowadzono auto, którego nazwę powinniśmy pisać dużymi literami. Jak inaczej można określić samochód sprintujący do setki w 5,2 s? Przecież to jest poziom 500-konnego benzyniaka. Tymczasem C-HR+ w każdej chwili wystrzeliwuje do przodu bez przerażających efektów dźwiękowych. Wręcz odwrotnie, w kokpicie jest cicho, a głośność wzrasta wraz z prędkością co wynika z opływu powietrza, ewentualnie z opon zimowych.
Niezależnie czy poruszamy się po suchym, mokrym asfalcie czy też po szutrowym podłożu auto trzyma się obranego toru jazdy, zupełnie jakby nie czuło śliskości. Taką cechę zawdzięczamy układowi eAWD czyli umieszczeniu dwóch silników elektrycznych przy obu osiach i oczywiście systemowi elektronicznemu, który zarządza ich pracą. Silnik przy osi kół przednich ma moc 224 KM a tylnych 119 KM. Taki układ ‘sił’ sprzyja stabilności jazdy, a łączna moc 343 KM robi wrażenie przy każdej okazji. Dzięki niej Toyota C-HR+ ważąca 2010 kg wydaje się leciutka i zwinna. Pozytywnie na stabilność wpływa również umieszczenie ciężkiego zestawu baterii w podłodze. Do takiego zakresu mocy dostosowano układ hamulcowy i ogólnie jezdny, więc bardzo szybko nabieramy pewności za kierownicą.
Elektryczny C-HR+ potrafi jeździć ekonomicznie, ale moc kusi, więc czasami podczas przyspieszania pozwalamy sobie zapomnieć, że bierze się ona z energii w akumulatorze. Inaczej określając, za przyjemność trzeba płacić. WG testu WLTP średnie zużycie energii wynosi 15,6 kWh. W pierwszej części testu (temperatura otoczenia ok 0 stopni) przejechałem 180 km. Zasięg spadł o 245 km. Rewelacji może nie ma ale też nie robiłem niczego co miałoby zmniejszyć zużycie, pomijając kilka maksymalnych przyspieszeń, po prostu jeździłem jak zwykle. Przy akumulatorze 77 kWh wg WLTP zasięg wynosi 450-600 km. W praktyce gdy odbierałem samochód naładowany w 100% komputer pokładowy zapowiadał zasięg 336 km. Ładowanie przy mocy 150 kW od 10 do 80% trwa 28 min, pod warunkiem, że na tej samej ładowarce nie trafimy na słabszy prąd (np. 80 kW).
Toyota C-HR+ jest większa od dotychczasowego modelu. Rozstaw osi zwiększono o 11 cm do 275 cm, długość aż o 16 cm do 452 cm, szerokość o 4 cm do 187 cm, wysokość o 4,5 cm do 159,5 cm. Siłą rzeczy przestrzeń wnętrza wydaje się większa, ale gdyby tak policzyć centymetry sześcienne, nie wiem czy różnica byłaby duża, bo przecież na skutek pomieszczenia dużego zestawu baterii w podłodze w C-HR II wysokość (mierzona od górnej krawędzi przedniej szyby do podłogi) wynosi 106 cm podczas gdy w C-HR I aż 114,5 cm.
Bardzo podoba mi się projekt wnętrza z deską rozdzielczą wstawioną niczym osobny mebel oraz układ ekranów: przed kierowcą relatywnie mały – nawiasem mówiąc spokojnie mógłby być niższy, żeby nie zasłaniał kierowcy kawałka drogi przed samochodem. Po środku wielki ekran dotykowy, obejmujący przyciski mechaniczne. I tu jest świetny pomysł, bowiem jeśli trzeba będzie zwiększyć liczbę włączników, prawdopodobnie tańsze okaże się zmiana ekranu niż modyfikacja deski rozdzielczej.
Szkoda, że włącznik startowy umieszczono w niezbyt poręcznym i słabo widocznym miejscu deski rozdzielczej. Zdecydowania lepszym miejscem byłaby konsola środkowa, albo wręcz środek przełącznika biegów. A tak naprawdę wiele aut obchodzi się już bez takiego włącznika. Warto wspomnieć o podświetleniu klamek wewnętrznych, które służy nie tylko ozdobie wnętrza, lecz przede wszystkim bezpieczeństwu, a także o prawidłowo umieszczonej i zamocowanej gaśnicy.
Jak zwykle kilka naszych stałych pomiarów wnętrza ułatwiających porównanie auta z konkurentami. Wsiadając za kierownicę, krawędź dachu po otwarciu drzwi znajduje się 142 cm nad podłożem, więc nie musimy się za bardzo schylać, żeby o nią nie zawadzić, a do tego podczas wsiadania nie przeszkadza nam narożnik deski rozdzielczej, wystający 17 cm z otworu drzwiowego.
O wysokości wnętrza już wspomnieliśmy, natomiast szerokość na wysokości łokci wynosi 149,7 cm. Z kolei odległość podłogi od nawierzchni to 38,4 cm (również przed tylnymi siedzeniami). Oparcie maksymalnie odsuniętego fotela oddalone jest od pedału hamulca o 110 cm, przy cofniętym fotelu między oparciami z tyłu pozostaje 62,5 cm.
Bardzo ważna dla naszego komfortu jest możliwość wysunięcia nóg do przodu (początek podnóżka) w stosunku do koła kierownicy. Choć mamy do czynienia z crossoverem o sporych wnękach kół, odległość ta wynosi 53 cm, więc nie ma mowy o podkurczaniu nogi.
Bagażnik ma pojemność 416 l. Jego odchylana podłoga znajduje się na wysokości 57,5 cm. Podłogę/półkę możemy włożyć również o 7 cm wyżej. Pod nią znajduje się wnęka porządkowa. Mierząc od spodu, pokrywa bagażnika unosi się (elektrycznie) na wysokość 183 cm, przy czym po bokach znajdują się ostre krawędzie na wysokości 192,5 cm, na które musimy uważać. Opony mają rozmiar 235/50-20, wysokość koła to 72 cm, felga toczy się 7 cm nad nawierzchnią.
Elektryczna Toyota C-HR+ trafia na liczną konkurencję z Chin. Jej ceny zaczynają się od 165 900 zł (wersja Style 4×2), a testowana wersja Executive 4×4 kosztuje 215 900 zł. Chińskie auta są tańsze, ale większość z nich dopiero walczy o prestiż i renomę, podczas gdy Toyota ma to już za sobą.
Wojciech Sierpowski























