Po niedawnej statycznej prezentacji Xpenga X9, wreszcie nadszedł czas na sprawdzenie tego modelu w praktyce.
Biorąc pod uwagę rozmiary tego samochodu, określenie minivan nie jest najbardziej trafne. Lepiej mówić o pojeździe kategorii van albo mpv. Już sam jego widok robi wrażenie. W czarnym kolorze całość za sprawą mocno nachylonej wysuniętej do przodu szyby czołowej zlewa się w jedną bryłę. Nic dziwnego, że nadwozie odznacza się bardzo niskim współczynnikiem doskonałości aerodynamicznej Cx-0,236. Również po nachyleniu tylnej szyby widać, że projektanci chcieli uniknąć efektu pudełkowatego kształtu. Tym razem nie chodziło o uzyskanie maksymalnej wielkości bagażnika, lecz stylu godnego prestiżowego vana.
Oceniając proporcje nadwozia szczególną uwagę przyciąga bardzo szeroka druga para drzwi niejako zapowiadając wygodne wsiadanie. O ile przednie mają 111,6 cm szerokości, tylne mierzą aż 134 cm. Jak widać na ilustracjach, świetnie rozwiązano problem szyny prowadzącej te wielkie przesuwne drzwi. W odróżnieniu od niektórych innych rozwiązań jest ona mało widoczna i – przynajmniej przy czarnym lakierze nadwozia nie zakłóca wyglądu, podobnie zresztą jak i ekstremalnie wąskie światła. Nawet wzór felg dobrano gustownie; dyskretnie dynamizują całą sylwetkę i wyglądają jakby były mocowane centralną śrubą.
Do odjechania wystarczy wsiąść z kluczykiem w kieszeni i wrzucić bieg D. Zanim to zrobiłem chwilę poświęciłem ustawieniu fotela, kierownicy i lusterek oraz sparowaniu telefonu. Z tym przedostatnim poszło najgorzej, bo różnie jest w różnych autach – oczywiście trzeba było znaleźć odpowiednie wskazówki na monitorze dotykowym, a tego należy unikać w czasie jazdy. Może teoretycznie lepsze byłyby przyciski mechaniczne, ale jak już się dowiemy jak to zrobić, problem znika. Xpenga X9 wyciszono do tego stopnia i pozbawiono jakichkolwiek drgań, że po wciśnięciu pedału przyspieszania można odnieść wrażenie jakby to świat odjechał. Nawet podczas jazdy z prędkością ok 80 kmh, dzięki zastosowaniu szyb dźwiękochłonnych, jest zaskakująco cicho i komfortowo. O ile do ciszy w autach o napędzie elektrycznym przywykliśmy, takiego poziomu komfortu jazdy rzadko kiedy się doznaje.
Z jednej strony wynika on z bardzo dużego rozstawu osi sięgającego 3,2 m, a z drugiej z masy pojazdu 2745 kg oraz inteligentnego, pneumatycznego zawieszenia, które musi sobie z nią radzić. Nie wiem tylko dlaczego ma problem z eliminowaniem bocznych przechyłów na zakrętach bądź przy nagłych skrętach w celu ominięcia czegoś co niespodziewanie znalazło się na drodze. Zawieszenie automatycznie dostosowuje wysokość pojazdu oraz charakterystykę tłumienia do prędkości jazdy oraz jakości nawierzchni, a do tego posiada 5-stopniową ręczną regulację wysokości w zakresie 7 cm (+4 cm, +2 cm, Normal, -1,5 cm i -3 cm). W środkowej pozycji odmierzyłem pod podłogą 17,5 cm. Wierzyć się nie chce, ale układ AI analizuje warunki drogowe nawet do 30 metrów przed pojazdem i dostosowuje do nich charakterystykę zawieszenia.
Kierowcy mogą być zaskoczeni jeszcze jedną cechą modelu X9. Otóż krążownik mierzący 5,2 m długości i 2 metry szerokości zachowuje się jak lekkie i zwinne autko segmentu B lub C. To zasługa zastosowania skrętnej osi kół tylnych (do 5 stopni). Zarówno one jak i koła przednie napędzane są silnikami elektrycznymi. Przedni ma moc 180 KM, a tylny 320 KM – czyli łącznie 500 KM. Nic dziwnego, że mimo dużej masy auto zbiera się w sportowym stylu o czym świadczy czas rozpędzana do setki w 5,9 s i prędkość maksymalna 200 kmh. Zużycie energii w cyklu mieszanym wg WLTP wynosi 20,8 kWh. Z akumulatorem o pojemności 110 kWh można osiągnąć zasięg 580 km, a w mieście do 615 km. W praktyce gdy odbierałem auto komputer pokładowy wyliczał zasięg na 535 km. Po tym jak pokonałem 100 km, zasięg spadł o 180 km. Przyczyną nie była zbyt dynamiczna jazda lecz masa pojazdu 2745 kg, której nie da się oszukać. A jest ona taka, bo chcemy mieć wszystko zarówno na pokładzie, jak i pod nim.
Warto dodać, że między innymi dzięki napięciu instalacji 800 V czas ładowania DC od 10 do 80% skrócono do 12 minut. W tym czasie możemy się wsłuchać w cyfrową jakość muzyki płynącej z 27-głośnikowego systemu audio Xopera popijając schłodzony w lodówce napój. Na szczęście ładowarka miała moc tylko 150 kW podczas gdy maksymalnie może być 542 kW. Dzięki temu więcej czasu spędziłem słuchając Raven Astrid, czując się jak w sali koncertowej, albo jeszcze lepiej – w łodzi Wikingów.
Skoro jesteśmy przy wyposażeniu pokładu, to właśnie sama podłoga jest filarem, który decyduje czy jest to minivan z prawdziwego zdarzenia czy suv udający minivana. W modelu X9 mechanizmy napędowe zajmują zadziwiająco mało miejsca. Właściwie nie mamy ich jak zobaczyć, bo z przodu komora silnikowa jest tak wąska, że niczego poza króćcem wlewowym płynu spryskiwaczy nie widzimy. Z tyłu tym bardziej, bo silnik znajduje się pod podłogą, na osi kół. Zresztą po co mielibyśmy te zespoły oglądać? Podobno w elektryku nie ma się co psuć – chyba, że siądzie elektronika.
Meblowanie kokpitu zacznijmy od przodu – czyli deski rozdzielczej. Pięknie ją wkomponowano podobnie jak i głośniki. Jak widać zminimalizowany ekran będący zestawem wskaźników ani gniazdo wyświetlacza head-up nie potrzebują żadnego obramowania ani daszka szpecącego deskę. Po środku umieszczono duży dotykowy monitor służący do obsługi dosłownie wszystkiego. Szacun dla konstruktorów, że pozostawili nam możliwość regulacji charakterystyki tak wielu zespołów.
Wracając do tematu regulacji lusterek, wystarczyłby jeden przycisk w konsoli na lewych drzwiach, po wciśnięciu którego, tak jak teraz, do ustawiania lusterek służyłyby rolki na kierownicy. Lusterko wewnętrzne może działać dwojako; klasycznie albo elektronicznie. Mojemu wzrokowi lepiej pasuje ta konwencjonalna forma, ale może to kwestia przyzwyczajenia.
Dolna beżowa część kokpitu płynnie przechodzi w piętrowa konsolę, w której między innymi mieści się spora lodowa szuflada o pojemności blisko 11 l, wyciągana od tyłu. Może ona służyć też za podgrzewacz.
Ogólnie design wnętrza – pierwsza klasa. Opinię tę potwierdzają fotele kapitańskie II rzędu, troskliwie i dobrze dopracowane z funkcją wypoczynkową, albo inaczej określając ‘Zero Gravity’ wg NASA zapewniającą najbardziej odprężające dla nas ułożenie ciała. Mają rozbudowane funkcje ogrzewania, wentylacji i masażu, a także miejsca do bezprzewodowego ładowania telefonów, natomiast u góry z sufitu pilotem można aktywować ekran służący pasażerom do uprzyjemniania podróży. Fotele II rzędu są przesuwne, mają wbudowane pasy bezpieczeństwa oraz przycisk ułatwiający wsiadanie do III rzędu siedzeń. W odróżnieniu od wielu dzisiejszych minivanów bazujących na suvach, w ostatnim rzędzie siedzeń mogą wygodnie podróżować 2 osoby dorosłe i dziecko, ale szerokość między wnękami tylnych kół 131 cm umożliwia jednak jazdę w 3 osoby (tyle jest też zagłówków i pasów bezpieczeństwa), a więc jest to konfiguracja wnętrza 2+2+3. Za osią tylnych kół podłoga jest mocno obniżona, przez co za trzecim rzędem foteli bagażnik mieści aż 721 litrów, a po elektrycznym złożeniu oparć aż 2554 l. W podłodze jest też płytki schowek ułatwiający utrzymanie porządku.
Dla osób chcących porównać Xpenga X9 z innymi 7-miejscowymi autami, pomierzyliśmy wnętrze. Istotną informacją w niektórych parametrach jest ustawienie zawieszenia w pozycji Neutral.
Wsiadając krawędź dachu po otwarciu drzwi znajduje się 158,5 cm nad podłożem (w II parze drzwi 162,5 cm), więc nie musimy się za bardzo schylać, żeby o nią nie zawadzić, a do tego podczas wsiadania nie przeszkadza nam narożnik deski rozdzielczej, bo wystaje zaledwie 16 cm i jest zaokrąglony. Bardzo ważna dla naszego komfortu jest możliwość wysunięcia nóg do przodu w stosunku do koła kierownicy (46 cm).
Wysokość wnętrza mierzona od górnej krawędzi przedniej szyby do podłogi to 119 cm, natomiast szerokość na wysokości łokci wynosi 165 cm. Z kolei odległość podłogi od nawierzchni (wliczając wykładziny i dywaniki) to 41,7 cm, przed II rzędem siedzeń 44 cm i przed ostatnim 45 cm. Oparcie maksymalnie odsuniętego fotela oddalone jest od pedału hamulca o 106 cm. Między oparciami I i II rzędu foteli wyjściowo jest 72 cm, ale II rząd foteli jest przesuwny do przodu prawie do oparcia I, natomiast przy maksymalnie cofniętym fotelu II rzędu, między oparciami II i III rzędu foteli pozostaje 56 cm.
W I rzędzie foteli w zależności od ustawienia wysokości siedzimy 22-29 cm nad podłogą, w II rzędzie 29 cm (w przypadku włączenia funkcji wypoczynkowej, przednia krawędź siedziska fotela podnoszona jest 48,5 cm nad podłogę a tylna opuszczana do 19 cm, a w III rzędzie siadamy 27 cm nad podłogą. Szerokość foteli I rzędu to 50 cm, II – 47,7 cm, a z tyłu między wnękami kół pozostaje 131,5 cm. Szerokość poszczególnych siedzisk nie jest sprecyzowana, ale można przyjąć: 50/31,5/50 cm. Podłoga bagażnika znajduje się 40 cm nad nawierzchnią. Klapa otwiera się elektrycznie na wysokość (pomiar od wewnątrz) 186 cm. Po jej bokach istnieją ostre narożniki na wysokości 188 cm, na które musimy uważać, by nie uderzyć głową.
Podstawowe rozmiary auta to: rozstaw osi 316 cm, gabaryty: 516x199x178,5 cm. Koła mają rozmiar: 235/50-20, wysokość koła przedniego 72 cm, felga toczy się 7,5 cm nad nawierzchnią. Biorąc pod uwagę maksymalny prześwit rzędu 20,5 cm oraz duże koła, a także napęd AWD, Xpeng X9 musi świetnie sobie razić w trudnych warunkach atmosferycznych, górzystym, a nawet w lekkim terenie. Mało tego, okazuje się on też dobrym koniem pociągowym. Holować można przyczepę bez hamulców o masie do 750 km, a z hamulcami do 1500 kg.
Reasumując: Xpeng X9 jest doskonałym reprezentantem koncernu technologicznego. Jazdy nim długo nie zapomnę, bo rzadko spotyka się aż tak komfortowy i aż tak wyciszony samochód, w którym wygodnie podróżować może do 7 osób. Największy minus tego egzemplarza ujawnił się ostatniego dnia testu; trzeba było go zwrócić, skąd się wzięło.
Takiej klasy auto nie może być tanie; nawet najskromniejsza przednionapędowa wersja kosztuje od 324 900 zł, natomiast za testowaną wersję AWD Performance Pro trzeba zapłacić co najmniej 389 900 zł.
Wojciech Sierpowski























